Luke 10 – Miyakojima havn.
Dette er Miyakojima havn. Ei heilt vanleg havn. Omgitt av menneske og dyr og fuglar og fritid og jobb og anleggsarbeid og fiskar og blekksprutar og meir.
Nett dette kan du lese frå informasjonsskiltet.
På stranda kan du blant anna kan spa sandegg.
Du kan kysse…
Helse på lukkelege familiar..
Du kan prøve å selge skinke til ein gris som køyrer forbi..
Du kan vere flittig, og spare til bart…som Ichiro her.
Du kan vere pensjonist med mogleg tannpine.
Kraftverk.
Fiskar.
Lukkeleg drope. Ikkje gløymd.
Havna er omgitt av moloar. Desse ser ikkje ut som naturen i utsikten. Dei kan sjå trugande ut. Mot naturen. Men nei.
Sjå berre kor venlege dei er på kartet.
Kva med byggeprosessen? Trugande? Nope.
Darling byggeprosessen.
“Hm, kva er det som skjer bak den gardina?” spør fiskane kvarandre.
Merk: “Vi forstyrrar dei ikkje.”
“Forsiktig lempar vi sovande steinar.”
“Hysssj….sovande steinar..”
” Vi byggjer skånsomt ein mur. Medan vi knisar med fiskane.”
“Vi heisar venlege moloar ned. Medan fiskane syng.”
“Fiskane jublar.”
“Måsene syng.”
“Vi legg siste hand på verket.” Som dei beste vener.
“Blekkspruten kjem for å gratulere. Saluttere.”
“Hurra!”
Arkivert under ...ska sei!, på tur
Luke 9 – nemo
På japansk vert nemo “deluxe sea story”.
Arkivert under julekalender, Ymse greier / stuff
Luke 8 – fb
I ein bitteliten by. I ein bitteliten bokhandel. I ein bitteliten seksjon for seg sjølv. Ei verd av facebookbøker.
Dei dei hadde også ei vampyrbok.
Og eit blad for hundefrisørar.
Arkivert under Ikkje kategorisert
Luke 7 – fleire knappar
Du har ein knapp for tissedusjen.
Du har ein knapp for rumpedusjen.
Du kan regulere posisjon.
Temperatur.
Styrke.
Eg tok aldri sjansen. Frivillig.
Kva kan ein gjere?
Dersom du møter eit panel utan engelsk fasit?
Dersom ein av dei uforståelege knappane er den nødvendige “trekk i snora”-knappen?!
Gjett om det vert skummelt.
Stikk du av, vil vatnstråla stå i taket.
Ein kan ikkje stikke av.
Arkivert under Ikkje kategorisert
Luke 5 – endeleg engelsk
Ein bestemmer seg for å reise til stadar bortgøymd frå turistvegen. På jakt etter det eksotiske.
Det ekte.
Ein finn det.
Ein oppdagar at ein ekte restaurant ikkje har tilberedt matrettane sine i plastikk i monteret utanfor. Ein oppdagar at ekte menyar ikkje ser ut som familiefotoalbumen til tempura- og nudelfamilien. Ein oppdagar ikkje engelsk. Verken skriftleg eller muntleg.
Så ein tek ein sjans. Kvar dag.
Trøbbel. Kvar dag.
“Denne klumpen smakar då neeestan leverpostei?”
“Dette er då ein vegg av tarmtottar?”
“Frityrsteikt…. Kyllingbrusk?”
“Sjøgras, tang og atter tang…”
Slim i alle fasongar og fargar.
Ein vert god og mett. Kvar dag.
Poenget, ja. Jo, når ein då kjem til tjukkare strøk, som Kyoto, finn ein att engelsken. I korte samtalar med folk. På skilt og bygningar.
Og på menyar.
Og ingen problem er løyst.
Arkivert under ...ska sei!, mat, på tur
