Luke 5 – endeleg engelsk

Ein bestemmer seg for å reise til stadar bortgøymd frå turistvegen. På jakt etter det eksotiske.

Det ekte.

Ein finn det.

Ein oppdagar at ein ekte restaurant ikkje har tilberedt matrettane sine i plastikk i monteret utanfor. Ein oppdagar at ekte menyar ikkje ser ut som familiefotoalbumen til tempura- og nudelfamilien. Ein oppdagar ikkje engelsk. Verken skriftleg eller muntleg.

Så ein tek ein sjans. Kvar dag.

Trøbbel. Kvar dag.

«Denne klumpen smakar då neeestan leverpostei?»

«Dette er då ein vegg av tarmtottar?»

«Frityrsteikt…. Kyllingbrusk?»

«Sjøgras, tang og atter tang…»

Slim i alle fasongar og fargar.

Ein vert god og mett. Kvar dag.

Poenget, ja. Jo, når ein då kjem til tjukkare strøk, som Kyoto, finn ein att engelsken. I korte samtalar med folk. På skilt og bygningar.

Og på menyar.

20121205-233716.jpg

20121205-233731.jpg

20121205-233750.jpg

Og ingen problem er løyst.

Advertisements

Kommenter innlegget

Filed under ...ska sei!, mat, på tur

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s